Actueel

Vorig schooljaar werd binnen Stichting Talent besloten dat het hoog tijd werd de websites van de stichting en de scholen op te frissen. Zo ontstond het idee voor een blog over wat er zoal gebeurt op Het Ooievaarsnest.

Actueel

Vorig schooljaar werd binnen Stichting Talent besloten dat het hoog tijd werd de websites van de stichting en de scholen op te frissen. Zo ontstond het idee voor een blog over wat er zoal gebeurt op Het Ooievaarsnest.

Volg ons ook op Facebook of Instagram
 
12 september 2019

Gevloerd

Sinds begin dit schooljaar werken wij op Het Ooievaarnest met een stiltelokaal en een hulp/werklokaal. Daar zit een uitgebreide visie en gedachte achter, maar even kort door de bocht verteld,  krijgen de kinderen van groep 5 t/m 8 instructie (les) in bijvoorbeeld het rekenlokaal, waarna ze voor het verwerken van de lesstof zelf mogen kiezen of ze dit in het stiltelokaal doen of in het lokaal waar overlegd en hulp gevraagd kan worden. 

In het hulp/werklokaal is altijd een leerkracht of onderwijsassistent aanwezig, in het stiltelokaal niet. Daar worden de kinderen geacht zelfstandig te werken, in stilte, zonder de afleiding van kinderen die met elkaar of de juf praten. Waar ik enorm trots op ben, is dat onze kinderen dat ook prima doen en het dus niet nodig is om continu toezicht te houden in het stiltelokaal. Maar zo nu en dan zit een van ons daar wel te werken en is er dus toch, stilzwijgend, een vorm van controle.

En nu kom ik bij de aanleiding voor dit stukje, want vanmorgen zat ik dus in het stiltelokaal, met mijn kopje koffie in de hand, rustig toekijkend hoe twee jongens uit groep 7 hun spelling op een chromebook aan het oefenen waren. Dat ging eigenlijk heel prima en na verloop van tijd stond ik dus op om weer naar mijn eigen kantoor terug te keren. En toen ging het mis. Mijn voet bleef haken achter een stoelpoot en ik kon niet voorkomen dat ik plat onderuit ging. En dan niet een beetje, maar echt he-le-maal vlak. Mijn beker schoot uit m'n hand, koffie spatte over de vloer. Twee paar verschrikte ogen keken toe hoe ik vervolgens weer overeind krabbelde. "Gaat het wel, juf? " vroegen ze zichtbaar geschrokken. De schade viel gelukkig mee en met een grapje stelde ik ze gerust, dweilde ondertussen de koffieplas op en verliet alsnog, zonder koffie, het lokaal. 

Dat mijn duikeling toch wel indruk had gemaakt, bleek toen collega A. in de lunchpauze informeerde of ik nog blauwe plekken had. Aangezien ik het genante voorval al uit mijn geheugen had gewist, keek ik haar niet begrijpend aan. "Je was toch heel hard gevallen? Althans dat beweerden Roy en Sam.  Ze hebben wel een kwartier lang over niks anders zitten praten in de klas en ze waren verbaasd dat je niet minstens een arm of been gebroken had. Waarop Mees nog vol medelijden zei: Ahh wat zielig voor d'r. Het is nog wel zo'n lieve meid!" 

Gegierd hebben we aan de lunchtafel. Dit zijn van die gouden uitspraken die het werken met kinderen extra geweldig maken. En omdat we even daarvoor met elkaar over bloggen en vloggen hadden gesproken, bedacht ik direct, dat ook dit moment, deze uitspraak van Mees uit groep 7,  het vermelden in deze blog waard was. 

Caroline Sunnotel
directeur Obs Het ooievaarsnest



3 september 2019

Zweedse hype zet aan tot denken

"Grej of the day", vrij vertaald "raadsel van de dag", is een leuke manier om kinderen actief de wereld om zich heen te laten ontdekken. De kinderen krijgen een korte, cryptische aanwijzing mee naar huis en gaan vervolgens, al dan niet met hulp van hun ouders, op onderzoek uit om te bedenken op wie, wat , waar de aanwijzing betrekking heeft.  

Collega A. ontdekte dit fenomeen op Facebook en introduceerde de "Grej's" vorig schooljaar in haar groep 6/7. Grej of the day (GOTD) is een bedenksel van Zweedse leerkracht Micael Hermansson en inmiddels is het een enorme hype in onderwijsland. Nu zijn wij onderwijzers er een kei in om dit soort leuke hypes te omarmen en vervolgens ook weer heel snel los te laten om achter het volgende fantastische idee aan te lopen, maar....GOTD lijkt op Het Ooievaarsnest vooralsnog een blijvertje. Leerkracht A. heeft haar collega's van de bovenbouw weten te overtuigen van het nut en de Grej heeft dit jaar een vast plaatsje in het rooster van groep 5 t/m 8 gekregen. Er is een boek vol Grej's aangeschaft, Facebook en andere internetsites lijken voorlopig een onuitputtelijke bron van nieuwe raadsels en A. kennende bedenkt ze ze anders gewoon zelf. Er is zelfs een witte muur in de hal vrij gemaakt om alle GOTD's van 40 weken schooljaar 19/20 op te verzamelen.

De eerste Grej van dit schooljaar was de volgende: "Je gaat het pas zien als je het door hebt". Menig Nederlander (ook de niet-voetbalgekken onder ons) zal deze tekst direct herkennen als een Cruijfferiaanse uitspraak. Voor de kinderen is dit wellicht iets minder bekend, maar met een beetje hulp van thuis zullen zij ongetwijfeld ontdekken dat het hier om Johan Cruijff gaat. Vervolgens zoeken zij op internet naar allerhande informatie over deze beroemde voetbalheld en brengen deze kennis mee naar school. In een uiterst korte les (maximaal 10 minuten) wordt deze kennis gedeeld en aangevuld door de leerkracht. Resultaat: simpel en snel breiden de kinderen hun algemene kennis uit. De onderwerpen zijn zeer divers. Het kan gaan om beroemde personen, dieren, bekende gebouwen, historische feiten, landen, steden, wonderen der natuur, bedenk het maar. Feit is dat door de interactieve manier van aanbieden en de prikkelende aanwijzingen de kennis bij de kinderen blijft hangen. En niet alleen bij de kinderen. Zo herinner ik mij een van de Grej's van vorig jaar, waarbij de aanwijzing bestond uit "kubussen poepen". Hierdoor weet ik (nog steeds) dat de Australische Wombat het enige dier ter wereld is dat vierkante keutels heeft. 

Hype of niet, wat mij betreft is de Grej of the day een prachtige manier om kinderen enthousiast te maken de wereld om zich heen beter te leren kennen. De bijvangst zit 'm ook nog eens in onderzoeksvaardigheden, woordenschatuitbreiding, leesvaardigheid en algehele motivatie. Ik zeg dus "houden die Grej's!" Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor mijn algemene kennis. Al was die van Cruijff een inkoppertje natuurlijk....

Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


22 augustus 2019

Een weekje sjouwen

We zijn weer begonnen. Dat wil zeggen, wij leerkrachten enzo zijn weer begonnen. De kinderen genieten nog van het laatste weekje vakantie. Toen ik vorige week nog met vrienden aan de Spaanse costa zat en vertelde dat ik op maandag weer aan het werk zou gaan., keken ze me wat meewarig aan. Wat ga je allemaal doen dan in die week als er nog geen kinderen zijn? Je hoeft toch alleen maar wat tafeltjes en stoeltjes neer te zetten?

Was dat maar waar. In werkelijkheid is het toch weer een hoop sjouwen en zweten. Ik moest gisteren nog aan m'n vrienden met hun schampere opmerkingen denken, toen ik met collega C. twee zware tafels van boven naar beneden sjouwde. Tafels waarvan we vorig jaar nog dachten dat het heel handig was om ze uit elkaar te schroeven en boven op te slaan. En ook toen ik een keer of tig naar de papierbak of afvalcontainer was gelopen met spullen die weet ik veel waarvandaan waren gekomen. 

Echt waar, leerkrachten beschikken behalve over pedagogische en didactische kwaliteiten ook over een enorme verzameldrift. Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel spullen er in een schooljaar worden verzameld en opgeslagen in een klaslokaal. 

Dus ja, lieve vrienden van me, wij hebben zéker een week nodig om de school weer startklaar te maken. Alleen al aan opruimen en inrichten zijn we dagen kwijt. Dat moet vast ook anders kunnen, maar ieder jaar in augustus herhaalt zich ditzelfde gesjouw. Natuurlijk gebruiken we deze week ook om met elkaar afspraken te maken, roosters op te stellen, thema's in te plannen en alle neuzen weer even te richten op datgene waar wij voor staan. Na een ochtendje de handjes te hebben laten wapperen, zetten we 's middags de hersenen aan het werk en komen we tot werkbare afspraken, goede voornemens en een algeheel gevoel van samen er weer lekker voor gaan. 

Voor mensen die niet in het onderwijs werken is zo'n opstartweek denk ik gewoonweg niet voor te stellen. Iedereen die wel voor de klas staat, herkent juist precies het gevoel van deze laatste zomervakantie week. Een mengeling van aanpoten maar ook nog rustig aan kunnen doen, vol verwachting zin hebben in een nieuwe start, maar dat tegelijkertijd ook een beetje spannend vinden.  Het opruimen, het sjouwen, het inrichten; het is een soort overgangsrite. Op naar een nieuw schooljaar. Wij zijn er (bijna) klaar voor. Laat de kinderen maar komen! 

Caroline Sunnotel
Directeur Het Ooievaarsnest



28 juli 2019

Zonnig leesplezier leidt tot eye openers

Wat heerlijk dat de echt hete dagen van de zomer hebben gewacht totdat het schoolvakantie was. In de hitte van de afgelopen week beperkten mijn activiteiten zich tot lezen in de schaduw van de dakplatanen op mijn terras. En dat kwam goed uit, want aan het High Performing Schools traject waar ik eerder over vertelde, is een imposante verplichte literatuurlijst gekoppeld. Ik moet dus wel wat leeskilometertjes maken deze vakantie. Verplichte kost was o.a. "De staat van het onderwijs" (waarbij ik mij heb beperkt tot de dunne versie van dit ongetwijfeld lijvige rapport, "de hoofdlijnen").  Afgezien van het feit dat hier allerlei interessante data in staan, is het fijne van dit rapport dat nog weer even zwart op wit staat, wat de kerntaken van het onderwijs zijn.  (Voor het geval je het mocht zijn vergeten in de hectiek van de laatste weken voor de zomervakantie).

"Onderwijs heeft verschillende kerntaken", zo staat er. En dat zijn:
-het opleiden naar een goede positie op de arbeidsmarkt (allocatie)
-het bevorderen van betrokkenheid bij de samenleving (socialisatie)
-het selecteren en plaatsen in een passende onderwijsomgeving en schoolsoort met diplomering (selectie en gelijke kansen)
-het bijbrengen van kennis en vaardigheden (kwalificatie).

Ik vind het interessant dat we onze opbrengsten veelal bekijken op drie van deze vier taken en dat het meten van succesvolle socialisatie daarbij dus onderbelicht is. Ik heb daar in ieder geval geen cijfers van. Het rapport beschrijft echter dat Nederlandse kinderen qua maatschappelijke houding en burgerschapscompetenties lager scoren dan kinderen in vergelijkbare landen. Met name in kennis over hoe onze samenleving in elkaar zit en hoe de democratie werkt blijven ze achter. En daarmee ook het vertrouwen in de eigen vaardigheden om actief mee te doen aan de samenleving. Het zijn dit soort uitspraken die mij, ondanks de hitte en de vakantie, toch weer aan het denken zetten. Wat doen wij op Het Ooievaarsnest nou eigenlijk echt aan burgerschapsvorming? Wat is nu nodig om onze kinderen later volwaardig, met zelfvertrouwen, te laten meedraaien? 

Gelukkig heb ik nog een paar weken om daar een beetje op te broeden en te bedenken op welke wijze ik dit onderwerp in een teamvergadering ter sprake kan brengen. Eerst nog maar weer even verder lezen. Er wachten mij ongetwijfeld nog veel meer mooie eye openers. 

Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


5 juli 2019

En wat als we het nou gewoon eens gaan doen? 

Ik heb eigenlijk een beetje een hekel aan mensen die steeds maar klagen dat ze het zo druk hebben. Maar stiekem betrap ik mezelf erop dat de gedachte "ik heb het zo druk" momenteel regelmatig door mijn  hoofd schiet. Zo veel wat nog even geregeld moet worden voor de zomervakantie begint. Wat doen we onszelf toch aan?

Met alle scholen van Talent zijn we vorige week gestart met een intensief tweejarig traject om van onze scholen High Performing Schools te maken. Super interessant! Tijdens de eerste bijeenkomst werd o.a. het belang van focus benoemd en werd een momenteel populair boek  aangehaald getiteld "En wat als we nou weer eens gewoon gingen lesgeven".  En dat lijkt me nou een heel strak plan! Veel strakker dan het schrijven van al die plannen, waar momenteel mijn tijd aan op gaat. Weg met het werkverdelingsplan, het schoolplan, het jaarplan en alle evaluaties daarvan die ook weer in een systeempje moeten worden gezet. Documenten en systemen waar geen leerkracht of ouder ooit in kijkt!  

Wat als we het nou gewoon gaan doen, in plaats van het op te schrijven?  Ik geloof namelijk niet dat mijn school beter gaat presteren als ik de uren zit weg te typen achter mijn computer. Ik wil rondlopen, met de kinderen praten, lessen zien, met collega's sparren en zelfs voor de vijfde keer naar die musical van groep 8 kijken. Zien wat er gebeurt en daar met elkaar over in gesprek gaan. Hoe doen we het vandaag en hoe kan het morgen nog beter?

Natuurlijk hebben we een plan. En ja, het is ook goed als dat ergens op papier staat. Zichtbaar, aan de muur, kort en bondig, voor iedereen duidelijk in beeld. Maar meer hoeft dat niet te zijn. "Visie komt voort uit actie". Ik weet niet eens meer van wie die wijze uitspraak is, maar ik heb 'm omarmd als een soort lijfspreuk. Laten we het gewoon gaan doen: lesgeven. Beter en beter en nog beter. 

Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


13 juni 2019

De laatste loodjes

Het einde van het schooljaar nadert met rasse schreden. De kinderen zetten nog een keer hun beste beentje voor tijdens de Cito toetsen en in de middaguren klinkt regelmatig het gezang van groep 8 door de school, oefenend voor de musical. Het is een periode van afsluiten en afscheid nemen, maar tegelijk ook van nieuwe plannen maken en voorbereidingen treffen. Volgende week sluit ik mezelf samen met een collega-directeur een dag lang op om nu toch echt het vierjarenplan op papier te gaan zetten (in mijn hoofd is alles duidelijk, maar nu moet het nog in de juiste bewoordingen in het daartoe bestemde format worden gezet). In het verlengde daarvan moet ik de jaarkalender invullen, een werkverdelingsplan opstellen, de schoolgids maken en het jaarverslag afronden. Een boel werk, maar allemaal leuk, omdat het gaat over de toekomst van onze school en de mooie dingen die we gaan doen. Maar, het is zoals gezegd ook een tijd van afscheid nemen: afscheid van de kinderen van groep 8 en sommige ouders, afscheid van twee collega's die de overstap naar een andere school maken en voor mezelf ook afscheid van KlimOp waar ik een jaar lang een van de drie directeuren mocht zijn. Ja, het zijn altijd bijzondere weken, de laatste 5, 6 weken tot de zomervakantie. We gaan d'r nog even voor!

Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

16 mei 2019

Kampioenen!

Eerder al vertelde ik in mijn blog dat ik een echte voetbalfan ben. En als Amsterdamse is mijn club natuurlijk Ajax. In de afgelopen weken zaten mijn gezin en ik op het puntje van de bank voor de buis om Ajax te volgen in hun opmars in de Champions League. Die laatste halve finale wedstrijd tegen de Spurs kende natuurlijk een dramatische ontknoping. Het gevoel dat het eigenlijk moet gaan lukken en het dan op het laatste moment toch niet halen. Als ik een parallel trek naar mijn school, is het gevoel vergelijkbaar met het wel of niet halen van de Eindtoets in groep 8. Die Eindtoets is ook een soort halve finale. Maandenlang werken de trainer (lees leerkracht) en de staf toe naar dit belangrijke meetmoment voor de club (lees school). Er wordt gestreefd naar een optimale voorbereiding, met zorg en aandacht voor iedere speler (lees leerling) en een goede balans tussen keiharde oefening en ontspanning. We hadden er vertrouwen in dat het onze spelersgroep moest gaan lukken om de landelijke norm te gaan halen. Maar ja,  je weet maar nooit...

En dus was het spannend toen dinsdagavond het mailtje binnen kwam met de uitslag. Gelukkig liep deze halve finale niet uit op een teleurstelling en is het resultaat overeenkomstig de afloop van de competitie: net als Ajax zijn onze groep 8-ers als ware kampioenen uit de eindtoets gekomen. De landelijke norm is dik gehaald! Dat is een belangrijke prestatie voor onze school. Vandaar dat er vanmorgen taart was voor de hele groep. Een traditie die we vorig jaar met groep 8 zijn gestart, toen die de eindtoets (tegen de verwachting in) haalden en die natuurlijk ook dit jaar in ere moest worden gehouden. 

De kinderen van groep 8 gaan zich nu richten op de ware finale van hun basisschooltijd: de eindmusical. Ik heb er geen enkele twijfel over dat ze ook dan als echte sterren zullen stralen en een glorieus optreden gaan neerzetten. 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


8 april 2019

Mindful in de klas

Het Ooievaarsnest is volop in ontwikkeling. Ik schreef het al eerder. En als je nadenkt over hoe het op je school steeds beter kan, is het goed om inspiratie op te doen bij andere scholen. Scholen die het ook beter willen doen en buiten de bestaande kaders durven te gaan. Zo las ik over scholen in Amsterdam die mindfulness en yoga in hun programma hadden opgenomen. Dat is interessant, dacht ik. Hoe vaak merk je immers niet dat kinderen moeite hebben met alle drukte, prikkels en een hele dag concentreren en presteren. Mindfulness zou kinderen kunnen helpen hun aandacht te richten, in het hier en nu te voelen, te ontspannen en te focussen. En zo kwam het dat mijn collega's en ik op maandagmiddag zelf mochten ervaren wat een meditatie oefening van een paar minuten met je doet. Dat en de uitleg over het programma MindfulKids trok ons direct over de streep om de training nog dit schooljaar in te zetten in een groep. Er was zelfs enige discussie over in welke groep, want eigenlijk zagen alle drie de leerkrachten van groep 5 t/m 8 het meteen zitten om hiermee aan de slag te gaan.

Na de meivakantie is de eerste les. Ik kan haast niet wachten om te zien en horen hoe de kinderen de trainingen gaan ervaren. Onderzoek op andere scholen laat zien dat kinderen na de trainingen o.a. beter met hun emoties kunnen omgaan, beter slapen en beter hun aandacht kunnen richten in de klas. We kunnen op school allerlei afspraken maken over rust in de gang en stil zijn in de klas, maar hoe mooi is het als kinderen op deze manier handvatten krijgen om zelf aan hun concentratie en welbevinden te werken. Wat mij betreft is dat uitermate passend in een school die optimaal eigenaarschap voor kinderen nastreeft. 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

23 maart 2019

Het bruist en dat is best druk

Ik kijk naar de datum van mijn vorige stukje en zie dat ruim een maand voorbij gevlogen is. Zonder stukje. Voorjaarsvakantie, druk, het kwam er niet van. Gebeurt er dan niets leuks op school om over te schrijven? Ja, juist wel. Er gebeurt ontzettend veel. Ik zei het van de week nog tegen een collega directeur. Er gebeuren op Het Ooievaarsnest iedere week leuke dingen. Alleen al het schoolproject over Zwaag zit boordevol mooie, betekenisvolle activiteiten: appelbomen planten, kleuters die met de lijnbus door Zwaag rijden, op weg naar de violierenkweker, westfriese les, een vossenjacht. En dan heb ik het nog niet eens over de mooie dingen die in de klassen ontstaan. Het bruist, we hebben lol, er is actie, we genieten en we leren! En daar zijn we allemaal druk mee. En ja, dan zit je 's avonds op de bank weg te dutten en ontbreekt overdag de rust om even te gaan zitten voor het bijwerken van deze blog. Gelukkig is er dan nog de zaterdagmorgen. Kopje koffie erbij, nu moet het gebeuren. Voordat ook de zaterdagdrukte weer losbarst met voetbalwedstrijden, boodschappen en wassen draaien. Vast herkenbaar....

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

14 februari 2019

Het gaat niet over Ajax

In mijn stukjes op deze website benoem ik regelmatig dat ik het werken in het onderwijs ontzettend leuk vind. En ondanks alle berichten over staken en alle gedoe over werkdruk en invalperikelen, weet ik zeker dat heel veel van mijn onderwijscollega's er net zo over denken.  Een school is best een fijne werkplek. Een klein minpuntje is wat mij betreft wel, dat het gesprek bij de koffie 's morgens nooit, maar dan ook echt nooit, over voetbal gaat. Heb je een razend mooie wedstrijd van Ajax tegen Real Madrid gekeken, kun je de volgende dag met niemand de teleurstellende afloop van de wedstrijd bespreken. Het is gewoon geen onderwerp van gesprek. Het hoge tempo, het fanatieke jagen op de bal, de een-op-een kans van Ziyech, de gelijkmaker van Ziyech, de teleurstellende Dolberg, de afgekeurde goal, de rol van de VAR; niemand heeft het erover!
Waar wel over wordt gepraat, is hoe we het lerarentekort kunnen aanpakken en of het aantrekken van zij-instromers wellicht een oplossing kan zijn. Zij-instromers zijn mensen met een HBO-diploma die werkzaam zijn in een andere sector of het bedrijfsleven en interesse hebben om de overstap naar het onderwijs te maken. Voor deze groep wordt gewerkt aan een constructie waarbij je in twee jaar het Pabo-diploma haalt en je ondertussen al betaald voor de klas kunt staan. Ik heb geen idee hoeveel mensen er interesse hierin zouden hebben of hoeveel daarvan ook echt deze stap zouden wagen, maar ik vind het zeker een interessante optie om deze overstap te vergemakkelijken. Hoeveel goede juffen en meesters kunnen we op die manier erbij krijgen?! Bij mij is het immers ook gelukt; 12 jaar geleden verruilde ik het bedrijfsleven voor het onderwijs en ik ben er nog steeds. Ik geloof ook dat mensen met een totaal andere werkachtergrond kennis en ervaring met zich meebrengen die het onderwijs kunnen verrijken. En wie weet kunnen zij er ook voor zorgen dat nakletsen over een voetbalwedstrijd net zo gewoon wordt als praten over Wie is de mol of de Luizenmoeder.

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


1 februari 2019

Citoscores

Na twee super leuke Engelse weken, zitten we nu middenin de eerste Citoperiode van dit schooljaar. En ja...ik ben echt ontzettend benieuwd hoe we het ervan afbrengen. Ik weet dat het niet allemaal om cijfertjes draait, maar het zou zo mooi zijn als in de scores zichtbaar wordt, waar we de afgelopen maanden zo veel extra energie in hebben gestoken. En dus kan ik mezelf niet bedwingen dagelijks even in ons leerlingvolgsysteem te kijken welke toetsen al zijn ingevoerd en wat het groepsgemiddelde is geworden.  Het systeem laat keurig zien wat de landelijk gemiddelde score is afgezet tegen de score van je eigen school. Groen voor op of boven het landelijke cijfer, rood als je eronder zit. Bij het zien van de eerste groene cijfers maak ik even het "yes" gebaar achter m'n computerscherm. Lekker! Er zullen helaas ook nog wel een paar rode volgen, zo schat ik in. Maar als dat er nu weer minder zijn dan vorig jaar, kunnen we in ieder geval zeggen dat ons onderwijs weer een beetje beter is geworden. 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


11 januari 2019

Een fantastische baan

Na twee weken kerstvakantie is het de hoogste tijd om weer aan het werk te gaan en dus ook om deze blog weer op te pakken.  En dat doe ik met veel plezier, net als de rest van m'n werk. Want waar kun je het ene moment in een serieus wijkoverleg zitten om te praten over buitenschoolse activiteiten voor kinderen die geen toegang hebben tot culturele- of sportverenigingen en het andere moment met een kwast en verf in je hand posters staan schilderen voor de Engelse projectweken die maandag van start gaan?! En hoe leuk is het, als je je best staat te doen op het schilderen van een Engelse "guard", dat de kinderen die langslopen je bemoedigend toespreken met teksten als "Wordt mooi juf!" en "Wow, die is gaaf!". Dat je collega de muziekinstallatie alvast test, Robbie Williams aanzet en we vervolgens samen staan te schilderen en "Let me entertain you" meezingen. Ik bedoel maar...dat is toch geweldig werk!?  Of zoals een gewaardeerde collega van mij altijd zegt: "Het is de meest fantastische k..baan van de wereld". Want natuurlijk mopperen we ook. Op invallers die er niet zijn. Op wet- en regelgeving die maakt dat je nog meer beleidsdocumenten moet opstellen. Op inspectienormen, formatiebudgetten, kwaliteitskaarten, jaarverslagen, knooppunten, professionele statuten, werkverdelingsplannen of gewoon op printers die niet werken. Maar goed. Op naar de Engelse weken dus. De posters, ballonnen en vlaggetjes hangen, Robbie staat klaar, evenals een grote rode telefooncel, en de Engelse boeken liggen voor het grijpen. Ik heb er zin in. Ready for two fantastic weeks at The Storksnest! 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest


21 december 2018

Twee keer kerst

Op school is de kerst alweer achter de rug. Alle versiering is opgeruimd, geen lichtjes, geen kerstmuziek meer. Je zou haast vergeten dat de echte kerstdagen nog moeten komen. Maar het is toch echt zo. We vieren kerst gewoon nog een keer. Ik wens iedereen fijne feestdagen en alvast een gelukkig nieuw jaar!
Caroline Sunnotel
 
14 december 2018

Hoezo foute kersttruien?

Op de groepsapp plaatsen de collega's regelmatig grappige berichtjes en leuke ideeen. In alle eerlijkheid scroll ik er meestal vluchtig doorheen, want het berichtenverkeer is soms ook wel eens wat al te enthousiast. Maar, gisteren appte een collega dat het vrijdag "foute kerst truien dag" zou zijn en dat het toch wel heel leuk zou zijn als wij allemaal.....

U raadt het al, diezelfde middag bracht ik een bezoekje aan de Zeeman voor zo'n foute trui. Ook werd er nog snel een berichtje op het ouderportaal gezet, zodat ook de kinderen bij onze truienactie aan konden haken. Vanmorgen waren de oh's en ah's dan ook niet van de lucht. Truien met rendieren en sneeuwpoppen, met lichtjes, met belletjes, kortom de ene trui nog leuker dan de andere. Samen met de kinderen die ook zo'n leuke kersttrui hadden aangetrokken, zijn we op de foto gegaan. Jong en oud, klein en groot. Even lekker lol met elkaar. Hoezo foute kerst truien dag? Super fijne, mooie, GOEDE kerst truien dag! 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest   
  
                    




11 december 2018

Toekomstdromen

De school is omgetoverd in een soort winterwonderland met sfeervolle lichtjes, prachtige kerstbomen en smaakvolle wit-zilveren versiering. Op het bankje bij de open haard (waarin ook gezellige lampjes branden als ware het een knappend haardvuurtje) is het heerlijk toeven. Als alle kinderen in de klas zijn, heerst er een haast serene rust. Maar schijn bedriegt: achter de klasdeuren wordt keihard gewerkt. Door de kinderen, althans door de meesten, maar vooral door de leerkrachten.

Hoe hard, dat heb ik afgelopen donderdag en vrijdag weer ervaren. Na twee dagen invallen kom ik tot twee conclusies: hernieuwd respect voor mijn collega's maar ook...een leerkracht die voor de klas staat met zo'n 25 kinderen die de hele dag in de klas zitten, dat is niet de meest effectieve manier van leren. Dit onderwijsmodel heeft wat mij betreft echt z'n langste tijd gehad. En uit de gesprekken die ik een tijdje geleden met een groep leerlingen had in het kader van het nieuwe Talent meerjarenplan, blijkt dat ook kinderen het graag anders zouden willen. Meer keuzevrijheid, begeleiding op maat, eten en drinken of pauze houden op het moment dat je daar behoefte aan hebt, meer bewegen, meer keuzevakken; de school van de toekomst is anders georganiseerd en geeft ruimte voor regie en verantwoordelijkheid bij de kinderen zelf. Ik ben ervan overtuigd dat er dan nog veel harder, maar in ieder geval effectiever gewerkt kan worden.
Op de vraag hoe de schooltijden van zo'n moderne school eruit zouden zien, antwoordden de meesten dat ze het geen probleem zouden vinden om tot een uur of vier door te gaan, maar wel heel graag later zouden willen beginnen. "Want half negen is echt veel te vroeg hoor juf!" 

Hoe mooi zou het zijn als wij op het Ooievaarsnest stappen in die richting zouden kunnen zetten. Als we erin zouden slagen kinderen echt eigenaarschap te geven, met regie over hun dagindeling, eigen verantwoordelijkheid in het bereiken van leerdoelen, zelfstandig (samen)werken afgewisseld met gekozen instructiemomenten op maat, waar begrijpend lezen geen saai vak op zich is, maar verweven zit in aansprekende vakken als dierverzorging of wetenschap en techniek, waar dagelijks gesport kan worden, in de gymzaal of op het veld en waar leerlingen en leerkrachten aan het einde van de dag tot de conclusie komen dat ze fijn geleerd hebben. 

Dat bankje, met die mooie lichtjes en dat gezellige haardvuurtje, is de perfecte plek om na te denken en te dromen. Over het meerjarenplan van Talent, maar vooral over het meerjarenplan van Het Ooievaarsnest. Dat plan moet in juni 2019 definitief vorm gaan krijgen. Tot die tijd zullen we er nog diverse teamoverleggen aan wijden, maar zullen we ook alvast wat nieuwe dingen gaan proberen. Kleine stapjes in de richting van de school van de toekomst. 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

29 november 2018

Zicht op referentieniveaus 

Het is tien voor acht als ik doorkrijg dat ik vijf oproepen heb gemist (telefoon stond nog op "stil") van mijn collega van groep 8.  Ze heeft de griep. Ik vind het te laat om ouders nog te berichten dat de kinderen thuis mogen blijven (een invaller regelen probeer ik al niet eens meer dan) en dus ga ik zelf met groep 8 aan het werk. We gaan in kaart brengen welke onderdelen van het rekenen na de kerstvakantie nog specifiek uitgelegd en geoefend moet worden. Alle rekenlesstof die in acht jaar basisschool aan bod is gekomen, is uitgesplitst naar twee niveaus: 1F en 1S. Alle kinderen moeten aan het einde van de rit minimaal de onderdelen op niveau 1F beheersen en afhankelijk van het type vervolgonderwijs ook zo veel mogelijk op niveau 1S.

Om de instructies straks zo effectief mogelijk in te zetten, willen we van ieder kind weten wat hij of zij nog aan uitleg nodig heeft. Dus laat ik ieder kind zichzelf "scoren" of het rekenonderdeel beheerst wordt ja of nee. Aan de hand van vragen en voorbeeldsommetjes krijgen de kinderen inzicht in hun eigen beheersingsniveau. In de komende dagen zullen op deze manier alle 14 (!) rekendomeinen uitgeplozen gaan worden. Een flinke klus, maar dat levert straks wel een heel mooi beeld op van hoe ieder ervoor staat en vooral: welke leerwinst er nog te halen valt, rekening houdend met het (voorlopige) schooladvies.

Het kijken naar referentieniveaus is overigens niet alleen richting het einde van de basisschool relevant, maar ook in de jaren daarvoor. Het mooie van groep 8 is alleen, dat ze nu meer dan ooit weten waarvoor ze het doen. Ze richten het vizier op de brugklas, gaan naar open dagen en maken straks een keuze voor een school. Dat is een prima motivatie om de komende tijd nog flink te werken aan wat er voor die volgende school nodig is. Leuk dat ik daar een dagje aan kon bijdragen. Het werk op mijn eigen bureau ligt er gelukkig morgen ook nog....

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest 


20 november 2018

De grote vervangingspuzzel

Collega Priscilla is zwanger en gaat vanaf de kerstvakantie met verlof. Tenminste...dat was de planning. Maar de laatste weken heeft ze het zwaar. "Rust!" roept de verloskundige. Maar ze wil zo graag volhouden. Want Priscilla weet ook heel goed dat vervanging een groot probleem is en voelt zich bezwaard. Er staat niet direct een invaller klaar. En al helemaal niet eentje die vier dagen per week beschikbaar is. Tot het vrijdag echt niet meer gaat en we de knoop doorhakken. Gezondheid gaat voor alles. En dus moet er voor groep 5/6 iets worden geregeld. Ik tel de weken tot kerst. Nog best een boel. Belangrijke weken ook, want na de kerstvakantie wachten de Cito toetsen. Juist nu kunnen we met goede instructies de kinderen nog stappen laten maken. Wie gaat daar nu voor zorgen?

Gelukkig kan Iris, de leerkracht die na de kerstvakantie het verlof zou gaan invullen, al een paar dagen komen, hoewel ze eigenlijk tot de kerstvakantie op een andere school aan het werk zou zijn. Daar wacht een leerkracht op een oproep voor een operatie en ook zij moet full time vervangen worden. In overleg met mijn collega-directeur mag ik Iris tot 4 december "houden". Twee weken respijt dus. Intussen is iedereen in mijn team aan het meedenken. We kunnen in de middag groepen samenvoegen en dan projectmatig werken, zo wordt er geopperd. En een aantal collega's is, na overleg met het thuisfront, bereid een extra dag te werken.

Terwijl ik al deze puzzelstukjes tot een passend geheel van vijf dagen onderwijs probeer te bedenken, zie ik een foto verschijnen op onze Ooievaarsnest groepsapp: groep 4 met z'n allen op de boeg van de Halve Maen. Even later nog een foto: de kinderen van groep 1/2 (voorzien van enorme witte koksmuts en schort) zijn pepernoten aan het maken in de keuken van de BSO. En ja, het is echt waar, binnen vijf minuten zet de leerkracht van groep 3 ook een foto in de app. Zij is met de klas op bedrijfsbezoek bij een Fresiakweker en staat in een grote, prachtig verlichte kas. "Wat zijn we toch een leuke school", bericht een collega vervolgens trots. En ik denk, "wat is het onderwijs toch leuk. Hoe kan het dat al die jongens en meisjes die een studie kiezen, niet voor het onderwijs kiezen?! Dan zou Priscilla zonder schuldgevoel eerder met verlof kunnen gaan. En zou groep 5/6 lekker verder werken met een juf of meester, in plaats van drie of vier verschillende".
Ik puzzel verder...

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

 
12 november 2018

Heerlijk zeemansliederen zingen

Vandaag heb ik weer eens ervaren hoe leuk het is om met een klas te zingen. Dankzij collega Claudia (die werkelijk allerlei leuke dingen weet te regelen) zaten er zes mannen in donkerblauwe truien aan de koffie, toen ik vanmiddag de school binnenkwam. Deze shantymen zouden groep 4 kennis laten maken met hun historische zeemansliederen. Toen de koffie op was en de kopietjes met songteksten waren uitgedeeld, kon het zingen beginnen. Gelardeerd met stukjes geschiedenis en uitleg over de gebruikte zeemanstermen, werden de liederen ten gehore gebracht. De stemming zat er al snel in en de kinderen zongen uit volle borst mee, aangestoken door het enthousiasme van de zes stoere mannen. "Al die willen te kaap'ren varen" bleek favoriet bij de kinderen en vol overtuiging zongen we met z'n allen over mannen met baarden, Jan, Pier, Tjoris en Corneel, ranzige tweebak en deftige pijpkens. Heerlijk! 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest






 
5 november 2018

Een blog starten

Ik kreeg het idee (oke, eerlijk gezegd een beetje afgekeken van een andere schoolwebsite) om van de pagina "Actueel" een blog te maken. Maar hoe? Ik volg geen blogs, laat staan dat ik ze zelf maak. In mijn vorige baan als marketing manager (zo'n 12 jaar geleden) bestond het woord blog nog niet eens! En dus heb ik me ijverig verdiept in allerlei websites met  namen als "Hoe schrijf ik een blog", "De 21 woorden die je altijd kunt schrappen in je tekst" en "Schrijftips voor de startende blogger". Toegegeven, er zaten bruikbare tips bij, maar ik besluit eigenwijs als ik ben maar gewoon te beginnen. Vanaf deze week beschrijf ik in mijn blog wat er zoal op Het Ooievaarsnest gebeurt. Bijzondere momenten en alledaagse situaties. Nu maar hopen dat het een beetje leesbaar wordt.. 

Door Caroline Sunnotel, directeur Het Ooievaarsnest

 

Leerkracht aan het woord

Het leukste aan werken op onze school, is dat we het samen doen. Samen kijken we hoe we iedere dag weer het beste onderwijs kunnen verzorgen.